مامان، یک روزی داشتم به نافم دست می‌زدم، مکث‌کرده و به فکر فرو‌رفتم. چه یادآوری کوچک و خنده‌داری از یک ارتباط مهم. یک رابطه که به یادم آورد، من چگونه این شدم. حتما فکر این‌که من یک زمانی کوچولو، بی‌پنناه و کاملا وابسته به کس دیگری بودم خیلی سخته، اما من بودم. و اون یک نفر دیگر تو بودی، مامان. تو آن‌جا بودی وقتی من اولین قدم‌هایم را برداشتم. تو اولین نفری بودی که تبسم و خنده را به من یاد دادی و این حق تو بود که اولین کلماتم را بشنوی. من برای وقت‌هایی که تو رو ناراحت کردم متاسفم. متاسفم، بعد از این‌که بهترین لباس و کفش نوی منو تنم می‌کردی، من توی گِل‌ولای شلپ‌وشلوپ می‌کردم. متاسفم که شدیدا سعی می‌کردم از حموم کردن فرارکنم. من به‌راستی متاسفم، باری وقتی‌که کاملا نحس و مشکل‌ساز می‌شدم (مخصوصا توی رستوران‌های شیک و خوب!) و آموزش دستشویی رفتن که بر هر چیزی اولویت داشت. متشکرم زیرا راننده‌ی شخصی تمام‌وقت، و گوش‌به‌فرمان من از روز اول بودی. متشکرم برای تمام غذاهای لذیذ خانگی، بسته‌های عشق و غذا که هر روز و هر سال توی جاغذایی من می‌گذاشتی. متشکرم، که منو بلندکردی اونم وقتی که من آرزوی آغوشت رو داشتم و می‌خواستم دوردست‌ها رو ببینم. (و این احتمالا برای کمرت اصلا خوب نبود، مامان) متشکرم، چون هربار که جیغ منو شنیدی برای کمک به من پروازکردی- "من مامانی‌ی‌ی‌ رو می‌خوام!!!" و برای این‌که به من گفتی "فرشته کوچولوی کامل" (برخلاف تمام شواهد بارزی که اون حقیقت نداشت.) به‌راستی من بدون تو ازدست می‌رفتم. فقط حالا یه آرزو دارم که از یه عمر زندگی بیشتر وقت‌داشته‌باشم تا تمام بدهی بی‌حد و حسابم رو که به تو مدیون هستم پرداخت کنم. متشکرم مامان، برای همه‌ی چیزها متشکرم. "مامان‌جون، نوشته‌ی برادلی ترور گریو با عرض تبريك به مناسبت تولد حضرت فاطمه و روز زن به همه ي مادران عزيز و به خصوص مامان و دو مادر بزرگ عزيزم .